Stylizacja paznokci moja pasja...

Temat: Portal nie tylko dla nauczycieli
Zapraszam na portal www.dla-dzieci.com.pl .

Znaleźć w nim można: ciekawe scenariusze zajęć, pomysły na gry i zabawy z dziećmi, konkursy, zajęcia edukacyjne, plastyczne, artykuły i wiele innych porad nie tylko dla nauczycieli ale i dla rodziców:)
Źródło: 45minut.pl/forum/viewtopic.php?t=4603



Temat: scenariusz zajęć terapeutycznych
Anna Biernacka II resocjalizacja

Scenariusz zajęć terapeutycznych:

"Przedstawienie grupie różnych sposobów rozładowywania emocji"

Typ zajęć:
- sportowo plastyczne.

Czas trwania:
- 90 minut.

Wiek dzieci:
- 10 lat.

Liczba uczestników:
- 20.

Poziom rozwoju:
- poziom rozwoju w normie intelektualnej (czwórka dzieci z ADHD).

Cel ogólny:
- nauczenie dzieci radzenia sobie z negatywnymi emocjami.

Cele szczegółowe:
- nabycie umiejętności współpracy w zespole,
- przedstawianie i nazywanie różnych emocji,
- rozwój zdolności fizycznych,
- rozwój zdolności plastycznych.

Metody słowne:
- pogadanka słowna z przedstawieniem konspektu zajęć,
- wyznaczenie liderów grupy (dzieci z ADHD),
- przedstawienie prac dzieci,
- podsumowanie zajęć.

Metody poglądowe:
- przedstawienie konkurencji plastycznych i zbaw sportowych.

Formy pracy:
- grupowa i indywidualna.

Środki dydaktyczne:
- szarfy, woreczki, kartki papieru, mazaki.






Przebieg zajęć:

Faza I wstępna:
1. Przedstawienie się i powitanie,
2. Omówienie zajęć,
3. Ustalenie liderów w grupie,
4. Przygotowanie do pierwszej konkurencji.

Faza główna:
1. Zajęcia plastyczne,
2. Omówienie wniosków i uzupełnienie tematu,
3. Zabawy sportowe,
4. Omówienie zasad fair-play,
5. Podsumowanie zabaw i wyciągnięcie wniosków.

Faza końcowa:
1. Porządkowanie klasy,
2. Dzieci siadają w kręgu i omawiamy co się im podobało w zabawach, co wg nich jest potrzebne a co nie, co zapamiętały, co te zajęcia je nauczyły,
3. Podziękowanie za udział w zajęciach.



(Zajęcia plastyczne polegają na rysowaniu twarzy która wyraża różne emocje, mówieniu o sytuacjach w jakich spotykamy się z takimi emocjami i sposobami pozbywania się niemiłych uczuć. Zabawy sportowe: dzieci w grupach 5 osobowych wykonują różne zadania i scenki związane z emocjami, opowiadają jak się czują w danej roli i jak ich postać powinna poradzić sobie w danej sytuacji. Liderzy odpowiedzialni są za zaplanowanie jak scenka powinna wyglądać oraz za formę, prowadzący podpowiada dzieciom jakie formy mogą wybrać i doradza co poprawić. Dyskusja końcowa pozwala liderom na wyrażenie własnego zdania na temat pracy grupy i pochwalenia członków za konkretne rzeczy. Emocje jakie to wywołuje również zostają omówione.)
Źródło: kornelia.xaa.pl/viewtopic.php?t=6917


Temat: ŹRÓDŁA czyli skąd czerpać widzę
Biblioteka Pedagogiczna w Piotrkowie Trybunalskim
ul. Wojska Polskiego 122 e
97-300 Piotrków Trybunalski
tel./fax : 0(prefix)44 649-50-77
http://www.pedagogiczna.edu.pl
e-mail: biblpedpiotrkow@o2.pl






TERAPIA PLASTYKĄ
Zestawienie bibliograficzne w wyborze



WYDAWNICTWA ZWARTE

GARDA-ŁUKASZEWSKA Jadwiga, SZPERKOWSKI Tomasz : Współtworzenie: zajęcia plastyczne z osobami upośledzonymi umysłowo. – Warszawa : WSiP, 1997

HORNOWSKI Bolesław : Badania nad rozwojem psychicznym dzieci i młodzieży na podstawie rysunku postaci ludzkiej. – Wrocław : Ossolineum, 1982

KIELIAN Jacek : Zabawy plastyczne. – S, 157 – 160. W: Rozwój daje radość: terapia dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim/ red. Jacek Kielian. – Gdańsk : Gdańskie Wyd. Psychologiczne, 2000

POPEK Stanisław : Analiza psychologiczna twórczości plastycznej dzieci i młodzieży. – Warszawa : WSiP, 1985

POPEK Stanisław : Barwy i psychika: percepcja, ekspresja, projekcja. – Lublin : Wyd. Uniwersytetu Marii Curie- Skłodowskiej, 1999
Barwy w terapii, związek kolorów z emocjami

SZULC Wita : Nauczanie sztuki i arteterapia. – S. 173 – 183. W: Edukacja kulturalna i aktywność artystyczna: praca zbiorowa/ red. Dzierżymir Jankowski. – Poznań : Wyd. Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 1996

SZULC Wita : Praca z dzieckiem dyslektycznym w gabinecie arteterapii. – S. 421 – 426. W: Nowatorskie i alternatywne metody w teorii i praktyce pedagogiki specjalnej: przewodnik metodyczny: praca zbiorowa/ red. Władysław Dykcik, Barbara Szychowiak. – Poznań : Wyd. Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 2001

ARTYKUŁY Z CZASOPISM

BARAN Zbigniew : Terapeutyczna funkcja sztuki a osobowość dziecka // Wychowanie w Przedszkolu. – 1996, nr 4, s. 195 - 198

BIELSKA Beata : Malowanie rękami jako niekonwencjonalna forma ekspresji // Szkoła Specjalna.- 2001, nr 1, s. 31 – 35

CHĘCIŃSKA Magdalena : Plastyka leczy, uczy, wychowuje // Plastyka i Wychowanie. – 1996, nr 3, s. 30 – 31

CHLEBOWSKA Elżbieta : Terapia uczuciowa // Problemy Opiekuńczo – Wychowawcze. – 2003, nr 1, s. 41 – 42
Terapia plastyką w celu uporządkowania świata uczuć

CZERNIAWSKA Krystyna : Sztuka psychopatologiczna // Plastyka i Wychowanie. – 1995, nr 1, s. 22 -23

DOPKE Jadwiga : Poznawanie osobowości wychowanków na podstawie twórczości plastycznej // Szkoła Specjalna. – 1997, nr 3, s. 161 - 162

GAJO Alicja Barbara : Dlaczego dziecko rysuje // Życie Szkoły. – 2003, nr 1, s. 45 – 47
Terapia plastyką

GŁOWACKA Elżbieta : Formy aktywności i przestrzeni w rysunku dziecka neurotycznego // Plastyka i Wychowanie. – 1993, nr 5, s. 18 – 20

GŁOWACKA Elżbieta : Psychologiczna specyfika twórczości ludzi psychicznie chorych // Plastyka i Wychowanie. – 1995, nr 3, s. 13 - 15

HENZEL Małgorzata : Twórczość a rozwój dziecka // Wychowanie na co Dzień. – 2000, nr 6, wkładka metodyczna s. I - III

JASTRZĄB Jadwiga : Techniki plastyczne w terapii dzieci dyslektycznych // Życie Szkoły. – 1985, nr 6, s. 317 - 322

KARWOWSKA-STRUCZYK Małgorzata : Autoekspresja plastyczna dziecka wyrazem jego rozwoju // Wychowanie w Przedszkolu. – 1988, nr 9, s. 481 – 485

KINTA Małgorzata : Kilka uwag o porozumiewaniu się przez sztukę // Życie Szkoły. – 2001, nr 1, s. 32 – 33

KUCZYŃSKA Beata : Wyobraźnia, a twórczość plastyczna // Edukacja i Dialog. – 2002, nr 1, s. 54 – 56
Doskonalenie wyobraźni poprzez twórczość plastyczną

KUKUŁA Elżbieta : Zajęcia plastyczne, a zajęcia terapeutyczne // Plastyka i Wychowanie. – 1993, nr 3, s. 54 - 57

LEWANDOWSKA Dorota : Wykorzystanie sztuki w terapii dzieci dyslektycznych // Problemy Opiekuńczo – Wychowawcze. – 2002, nr 5, s. 38 – 40
Propozycje ćwiczeń

ŁOSIEWICZ Aneta : Rysowanie odzwierciedla myślenie dziecka // Edukacja i Dialog. – 2002, nr 10, s. 32 – 38
Rysunek jako nośnik emocji dziecka

ŁUKOMSKA Elżbieta : Rola plastyki w rewalidacji dzieci lekko upośledzonych umysłowo // Szkoła Specjalna. – 1999, nr 1, s. 32 – 39

MILLER Hanna : Twórczość plastyczna dziecka lekko upośledzonego umysłowo jako forma rewalidacji // Szkoła Specjalna. – 2000, nr 2/3, s. 124 - 128

MINTA Dorota : Terapeutyczne znaki w ekspresji plastycznej dziecka // Plastyka i Wychowanie. – 1995, nr 1. s, 24 - 25

MOROZIEWICZ Marzanna : Rysunek dziecka upośledzonego umysłowo // Plastyka i Wychowanie. – 1996, nr 3, s. 23 - 25

MURASZKO Bożena : Arteterapia, czyli psychorysunek // Edukacja i Dialog. – 1995, nr 10, s. 49 – 52
Propozycje ćwiczeń

OPALA Agnieszka : Rysunek dziecka: etapy rozwoju, znaczenie, aspekt psychologiczny twórczości plastycznej dziecka: zestawienie bibliograficzne w wyborze za lata 1980 – 2002 // Wszystko dla Szkoły. – 2003, nr 6, s. 25

RECHNIO Beata : Plastyczna terapia // Wszystko dla Szkoły. – 2002, nr 5, s. 11 – 14 Propozycje zajęć

SIKORSKI Wiesław : Terapeutyczne walory twórczości plastycznej // Problemy Opiekuńczo - Wychowawcze. – 1997, nr 5, s. 40 - 42

SKWAREK Ewa : Origami w edukacji i terapii // Wychowanie w Przedszkolu. – 1998, nr 8, s. 594 – 598
Scenariusze zajęć

STAWECKA Anna : Kompensacyjna funkcja działalności plastycznej dzieci przewlekle chorych: propozycja wprowadzenia elementów arteterapii // Edukacja. – 2003, nr 2, s. 103 – 109 Wykorzystanie plastyki w terapii

TARTAS Teresa : Ekspresja plastyczna dzieci // Wychowanie w Przedszkolu. – 1993, nr 7, s. 410 – 412, 421 – 423

TOĆ Wanda : Ekspresja w sztuce dziecka // Wszystko dla Szkoły. – 2000, nr 6, s. 1- 2

URBAŃSKA Elżbieta: Niewerbalne formy psychoterapii // Problemy Opiekuńczo –Wychowawcze. - 1997, nr 10, s. 25 – 27
Psychorysunek

ZALEWSKA- PAWLAK Mirosława : Rola aktywności rysunkowej w procesie rozwoju mowy dziecka w wieku 5 – 7 lat // Wychowanie w Przedszkolu. – 1982, nr 7/8, s. 346 – 354

ZOCHNIAK Ida : Wychowawcze znaczenie sztuki w procesie resocjalizacji // Opieka – Wychowanie-Terapia. – 2003, nr 1, s. 27 – 29



Oprac. Katarzyna Wojtania
na podstawie zbiorów BPP
filia w Bełchatowie
Aktualizacja: 12.09.2003
Źródło: artekolo.fora.pl/a/a,36.html


Temat: zagadnia na kolosa
PLASTYKOTERAPIA
CELE:
- dostarcza przestrzeni, pozwalając na swobodną twórczość;
- stanowi bezpieczny i akceptowany przez człowieka sposób wypowiedzi tego, co jest trudne do opisania słowami;
- odzwierciedla problemy i negatywne emocje;
- jest obrazem osobowości autora;
- realizuje zamierzenia i pragnienia, które nie miały okazji być spełnione w rzeczywistości;
- kształci umiejętności projekcyjne i konstrukcyjne;
 
ŚRODKI REALIZACJI:
- tworzenie prac plastycznych za pomocą różnych technik: malowanie pędzlem, palcami, rysowanie, lepienie z gliny, masy solnej, rzeźbienie, modelowanie, wycinanie, wydzieranie;

Plastykoterapia  – najczęściej wykorzystywana w procesie arteterapii, najbardziej popularna. Korzysta z najróżniejszych, niekonwencjonalnych technik plastycznych. W zależności od potrzeb i problemu zainteresowanego może spełniać rolę wielofunkcyjną:
– może być ukierunkowana na rozwiązanie problemu,
– znalezienie przyczyn tkwiących w zahamowaniu samorozwoju,
– wpływa na uwolnienie nagromadzonych złych emocji i odreagowuje je,
– pobudza sensorycznie,
– rozwija działanie twórcze,
– uzewnętrznia świat problemów, uczuć i przeżyć,
– kreuje pozytywne myślenie,
– może być traktowana jako terapia zajęciowa nastawiona na pracę z dysfunkcją,
– jako skillstreaming,
– u osób „sprawnych inaczej” rozwija manualność,
– wyrównuje braki i ograniczenia psycho-fizyczne.
  Plastykoterapia posiada własne metody / techniki terapeutyczne i jest często wykorzystywana „jako pomocnicza metoda leczenia
     w formie indywidualnej i grupowej.” 
          Do najczęstszych form arteterapii zarówno indywidualnej, jak i grupowej należy grafoterapia w postaci psychorysunku.
     Psychorysunek ma istotne znaczenie jako technika diagnostyczna i projekcyjna oraz jako wskaźnik dojrzałości poznawczej jednostki.
     Ponadto umożliwia stymulację stanów emocjonalnych podczas ćwiczeń relaksacyjno- koncentrujących w celu rozładowania nadmiernego
     pobudzenia emocjonalnego.
          KolejnąÂ metodąÂ plastykoterapii jest malowanie spontaniczne, którego celem jest przyzwolenie na dowolny sposób kreatywności.
      Niezwykle dynamicznąÂ metodąÂ jest Creative Mind Orderin, która polega na malowaniu obrazu bez jakiegokolwiek wzoru, a jej głównym
     celem jest wspomaganie spontanicznego artykułowania nieuświadomionych obszarów duchowo – umysłowych. 
     Istota innej metody -  Messpanitng – sprowadza się do  „określenia pewnego porządku w  pracy, która na uwolnić kreatywność”. 
     GodnąÂ polecenia i najbardziej znanąÂ metodąÂ plastykoterapii jest Metoda Malowania Dziesięcioma Palcami – Finger-Painting , której
     twórczyniąÂ jest R.F. Show – pedagog. Metoda ta okazała się w dużym stopniu przydatna w terapii dzieci, gdyżÂ malowanie palcami jest
     zbieżne z naturalnąÂ skłonnościąÂ dziecka do „paćkania się” w substancjach o konsystencji błota i pozwala na zaspokojenie tego typu
     potrzeb związanych ze stadium analnym opisanym przez Freuda. Twórczyni  po raz pierwszy zastosowała tę metodę w jednej z rzymskich
     szkółÂ w 1934r.

           Walorami metody są:
               •pomoc w pokonywaniu lęków o różnym pochodzeniu
               •uwalnianie od zahamowań
               •wzmacnianie wiary we własne siły
               •pobudzanie ekspresji plastycznej

         Malowanie Dziesięcioma Palcami w grupie to wspaniała metoda wyzwalająca pozytywne postawy społeczne. Ten rodzaj techniki można
     zastosować z użyciem farb, szlamu z gliny, pasty do zębów lub rzadziej masy solnej.
         Szczegółowa analiza materiału zdobytego tąÂ drogąÂ w rękach doświadczonego pedagoga może doprowadzić do oczekiwanych, planowanych
     zmian w zachowaniu dziecka i jego stosunku do siebie, rówieśników, dorosłych i całego otoczenia.
         Oprócz w/w metod godne polecenia w plastykoterapii sąÂ techniki plastyczne: rzeźba, grafika, collage. Forma artystyczna jest
     równie ważna jak i stworzone dzieło, stąd teżÂ wybranie samej techniki plastycznej jest jużÂ pierwsząÂ wskazówkąÂ – malowanie farbami
     lub delikatne użycie miękkiego ołówka pozwala na pewne wnioski dotyczące  sfery emocjonalnej dziecka i jego  samooceny;
     stopniowo pozwala na coraz pełniejsze i swobodniejsze wyrażanie siebie.
         Plastykoterapia jest szczególnie polecana dla ludzi, którzy czująÂ się ograniczeni i przytłoczeni przez innych, ponieważÂ     dostarcza im przestrzeni, pozwalając na swobodnąÂ twórczość.   

Struktura zajęć:

Osoba prowadząca zajęcia
-musi być odpowiednio przygotowana z wykształcenia
-musi dysponować fachową wiedzą z z zakresu psychologii i psychopatologii
-musi cechować się dużą empatią i wrażliwością
-umieć wyznaczyć granicę oddziaływań aby nie spowodować negatywnych doświadczeń

W zakresie zaplanowanych spotkań dziecko powinno mieć możliwość:
-wyrażania swoich potrzeb,emocji i zaistniałych konfliktów
-opowiadania o tym co je spotkało w domu w szkole
-nawiązania niewerbalnego kontaktu z uczestnikami
samodzielnego podejmowania decyzji

Dziecko sami powinno decydować o doborze technik plastycznych i o ilości czasu potrzebnego do wykonania pracy. Proponowane techniki plastyczne nie mogą być zbyt trudne,powinny one wyzwalać w uczestnikach radość i poczucie spełnienia.

Terapeuta organizując zajęcia winien jest wziąć pod uwagę:
-wiek uczestnika
-brak lub rodzaj schorzenia
-formy leczenia
-oddziaływania terapeutyczne
-miejsce pobytu pacjenta

Scenariusz należy dostosować do potrzeb i zainteresowań dziecka. Atmosfera powinna być pełna swobody,zaufania i poczucia bezpieczeństwa.
Terapia powinna odbywać się w zbliżonych grupach wiekowych lub o tym samym problemie. Musi być dobrowolność uczestnictwa w takich zajęciach oraz decydowanie pacjenta o swej aktywności w proponowanych ćwiczeniach. Trzeba zdecydowanie sprzeciwiać się rywalizacji. Jasno określić zasady oraz uświadomić uczestników,że nie należy ograniczać swojej twórczości.
Źródło: opres3.forumowisko.net/viewtopic.php?t=170